Tradycyjnie do przodu

"Tradycyjnie do przodu" to projekt prezentujący współczesne ślady autentycznego folkloru z terenów Kujaw Wschodnich.

O projekcie

"Tradycyjnie do przodu" to projekt prezentujący współczesne ślady autentycznego folkloru z terenów Kujaw Wschodnich, z materiałami pozyskanymi z okolic Brześcia Kujawskiego.

W ramach projektu została stworzona strona internetowa wraz z dokumentacją fotograficzną oraz dźwiękową. Skupiono się na kilku aspektach folkloru kujawskiego takich jak: obrzędy i zwyczaje, strój, muzyka, taniec, gwara, kuchnia, architektura wraz z innymi pozostałościami materialnymi. Ostatnim elementem dotyczącym współczesnego obrazu kultury Kujaw, jest folkloryzm. Folkloryzm to styl kultury popularnej i masowej, opierający się na kreatywnej adaptacji, przekazywaniu, naśladownictwie i wykorzystywaniu elementów folkloru przez osoby niezwiązane z daną tradycją kulturową. Popularność fokloryzmu wiąże się głównie z modą „na ludowość” w kulturze popularnej. W dziale tym, zostały zaprezentowane utwory muzyczne, inspirowane muzyką kujawską, przygotowane przez młodzież w nowoczesnych, elektronicznych aranżacjach.

Ponadto, poza jednym z celów projektu, jakim jest popularyzacja autentycznego folkloru Kujaw, jest międzypokoleniowe współdziałanie w procesie realizacji projektu, wymiana doświadczeń oraz szansa na popularyzację kultury tradycyjnej wśród dzieci i młodzieży. Dlatego też w nagraniach pieśni i przyśpiewek kujawskich brały udział młode dziewczęta wraz z seniorkami.

Projekt “Tradycyjnie do przodu” jest realizowany przez Grupę Nieformalną “Animatorzy Brześć”, dzięki finansowaniu ze strony Fundacji “Anwil dla Włocławka” oraz partnerskiej pomocy Brzeskiego Centrum Kultury w Brześciu Kujawskim.

Projekt 'Tradycyjnie do Przodu'
Projekt 'Tradycyjnie do Przodu'
Projekt 'Tradycyjnie do Przodu'
Logo Fundacja Anwil dla Włocławka
Logo Brzeskie Centrum Kultury

Obrzędy

Dożynki / Wieńce dożynkowe

“Plon niesiemy, plon w gospodarza dom, aby dobrze plonowało po sto korcy z kopy dało …”

Dożynki (tzw. dorżnięcie ostatnich kłosów zboża stąd nazwa dożynki) nazywane też świętem plonów jest uroczystością, która w symboliczny sposób kończy roczny cykl prac polowych. Jest to dziękczynne święto za pomyślne zbiory i jednoczesna prośba o urodzaj w latach następnych. Święto to żywo funkcjonuje w tradycji nie tylko regionu Kujaw, ale także na terenie całej Polski.

Polega ono na składaniu darów (chleba, plonów, owoców pracy na roli) gospodarzowi wsi, a obecnie włodarzom gmin i starostom dożynkowym (starosta i starościna dożynek to najczęściej wyróżniający się gospodarze z danej gminy). Przyniesione dary mają najczęściej postać wieńców dożynkowych, które obok chleba są głównym symbolem dożynek. Zwyczaj wyplatania wieńców dożynkowych zachował się do czasów obecnych, zachowując swoje pierwotne znaczenie. Dożynkowe wieńce powstają w każdym sołectwie uczestniczącym w dożynkach, i są dziełem lokalnej ludności, najczęściej pań,które wyplatają prawdziwe dzieła. Wieniec taki symbolizuje bogactwo , które rodzi ziemia, jest także wyrazem dumy i radości z zebranych plonów. Tym samym wieńce takie mają niesamowite kształty (serca, kielichy, korony), są bogato ozdobione i stanowią swoiste dzieła sztuki, zawierające symbole chrześcijańskie bądź państwowe zgodnie z przesłaniem Święta Plonów, które łączy w sobie tradycje kościelne oraz patriotyczne.

Ważnym elementem dożynek są pieśni dożynkowe, oparte na lokalnych, autentycznych pieśniach regionu. Dotyczą one pracy w polu, zbioru plonów, podziękowań Bogu za urodzaj, ale czasem mają także wesoły, żartobliwy charakter, odwołujący się i komentujący życie lokalnej społeczności. Osoby śpiewające takie pieśni są ubrane w stroje regionalne, które w dniu dożynek są wzbogacone o korony dożynkowe. Korony takie są swoistymi wieńcami dożynkowymi stosownie dopasowanymi tak, aby osoby śpiewające mogły je umieścić na głowie.

Poniżej link do kujawskich przyśpiewek dożynkowych

Obrzędy - Dożynki
Obrzędy - Dożynki
Obrzędy - Dożynki
Obrzędy - Dożynki

Poniżej link do wywiadu z Panią Elżbietą Izydorkiewicz - "O dożynkach"

Koza / Chodzenie z Kozą

Jedną z najstarszych tradycji zachowanych i kultywowanych na Kujawach jest „chodzenie z kozą”. W okresie od tłustego czwartku do środy popielcowej na ulicach miast i drogach wiejskich, można spotkać grupy przebierańców, wśród których najważniejszą i charakterystyczną postacią jest „koza”. Jedna z osób korowodu przebierała się w "kozi" strój , którym najczęściej był kożuch wywinięty na zewnątrz, jednocześnie trzymając na kiju kozią głowę z ruchomą szczęką (zrobioną z kawałków drewna).  Koza, najważniejsza z postaci korowodu zapustnego, symbolizowała płodność, powodzenie, szczęście. Często odgrywano scenkę “uśmiercenia” kozy, by po chwili koza “zmartwychwstała. Scenka ta nawiązywała do corocznej fazy zmian pogody, cyklu pór roku i pokonania zimy przez nadchodzącą wiosnę.

Obrzędy - Koza
Obrzędy - Koza'
Obrzędy - Koza

Tuż obok kozy, występowały w korowodzie postacie, które posiadały własną symbolikę.

  • para młoda - symbolizowała płodność świata przyrody, dlatego często panna młoda była przedstawiana już jako osoba w ciąży.
  • dziad - obecność takiej postaci miała gwarantować pomyślność magicznych zabiegów, wykonywanych przez grupę chodzącą z kozą. Często dziad występował razem z babą jako postać dwoista czyli jedna osoba poza strojem baby na sobie niosła kukłę dziada. Ta odwrotność symbolizowała triumf życia nad śmiercią, zwycięstwo żywego nad martwym.
  • baba - podobnie jak dziad- obecność takiej postaci miała gwarantować pomyślność magicznych zabiegów, wykonywanych przez grupę chodzącą z kozą. Często dziad występował razem z babą jako postać dwoista czyli jedna osoba poza strojem baby na sobie niosła kukłę dziada. Ta odwrotność symbolizowała triumf życia nad śmiercią, zwycięstwo żywego nad martwym.
  • kominiarz - miał przynieść szczęście i pomyślność domownikom, szczególnie kiedy wymazał takiej osobie twarz sadzą. Sadzą mazał także diabeł.
  • niedźwiedź - symbolizował siłę, która odpędza demony i wszelkie zło. Niedźwiedź tarzający się po ziemi symbolicznie oddawał jej swoją siłę. Często niedźwiedź miał opiekuna-przewodnika, który oprowadzał go na łańcuchu.
  • strażak - nawiązywał do postaci z życia publicznego.
  • policjant - nawiązywał do postaci z życia publicznego.
  • żołnierz - z czasów legionów Dąbrowskiego.
  • śmierć z kosą- tuż obok diabła, łącznik pomiędzy światem ziemskim i nadprzyrodzonym.
  • bocian - symbolizował nadejście wiosny, był dobrym duchem opiekuńczym. Ponad to dotknięcie dziobem brzucha młodej panny miało zapowiadać macierzyństwo. Postać bociana odwoływała się również do płodności ziemi.
  • żyd - obecność takiej postaci miała gwarantować pomyślność magicznych zabiegów, wykonywanych przez grupę chodzącą z kozą.
  • cygan - obecność takiej postaci miała gwarantować pomyślność magicznych zabiegów, wykonywanych przez grupę chodzącą z kozą.
  • koń - symbolizował siły wegetacyjne ożywiające przyrodę.
  • diabeł - tuż obok śmierci , był łącznikiem pomiędzy światem ziemskim i nadprzyrodzonym. Diabeł , który wymazał twarz sadzą miał przynieść osobie ubrudzonej szczęście.
  • siora - czyli mężczyzna przebrany za kobietę, z dużym wiklinowym koszem zbierający dary za zabawianie gospodarzy.
  • orkiestra - przygrywała i urozmaicała cały korowód.

W założeniu „Koza” chodziła od domu do domu robiąc wokół siebie zamieszanie, hałasując i śpiewając. W trakcie takich odwiedzin „koza” zbierała od gospodarzy drobne pieniądze, ale również jedzenie, ciasta i alkohol. Odwiedziny takie, gdzie ugoszczono kozę, miały przynieść takiemu gospodarstwu wszelką pomyślność, obfite plony, urodzaj w zbliżającym się sezonie wiosenno-jesiennym. Często recytowano powiedzenie:

„Gdzie koza chodzi – tam żytko rodzi,
Gdzie jej tropy – powstają kopy,
Gdzie zwróci rogi – wznoszą się stogi.„

Obrzędy - Koza

Poniżej link do wywiadu z Panią Mirosławą Banasiak - "O chodzeniu z kozą"

Topienie Marzanny

Marzanna to nazwa kukły przedstawiającej postać bogini, którą w rytualny sposób palono bądź topiono w czasie równonocy wiosennej. Zabicie Marzanny miało przywołać wiosnę i jednocześnie odwrócić procesy wywołane przez zimę, a przede wszystkim zwyczaj taki miał zapewnić urodzaj w nadchodzącym roku.

Marzannę wykonywano ze słomy, owijano białym materiałem, oplatano wstążkami i koralami. Często ubierano w tradycyjny strój kujawski podkreślając lokalny charakter wydarzenia. Tradycja nakazywała, aby korowód, w którym niesiono przez mieszkańców Marzannę, obszedł wszystkie domostwa. Następnie wyprowadzano marzannę ze wsi, podpalano i wrzucano do wody. Z topieniem Marzanny wiązały się różne przesądy: „nie wolno dotknąć pływającej w wodzie kukły, bo grozi to uschnięciem ręki, obejrzenie się za siebie w drodze powrotnej może spowodować chorobę, a potknięcie i upadek – śmierć w ciągu najbliższego roku”. Obecnie zanikło odwiedzanie/obchodzenie domostw z kukłą. Pozostał natomiast rytuał podpalania i topienia symbolicznej lalki.

Obecnie na Kujawach zwyczaj topienia Marzanny podtrzymują głównie dzieci w wieku przedszkolnym oraz wczesnoszkolnym, wraz z nauczycielami, jako element pierwszego dnia wiosny. Tego dnia, w ramach „dnia wagarowicza” jako alternatywa do normalnych zajęć szkolnych, są organizowane klasowe wycieczki nad okoliczne jeziora lub rzeki, gdzie dokonuje się symbolicznego pożegnania zimy i powitania wiosny.

Obrzędy - Topienie Marzanny
Obrzędy - Topienie Marzanny

Poniżej link do wywiadu z Panią Anną Wojciechowską - "O topieniu Marzanny"

Zabytki

Pozostałości kultury materialnej to wszelkie fizycznie istniejące rzeczowe wytwory pochodzące z przejawów działalności człowieka - zarówno przedmioty sztuki jak i przedmioty użytkowe, narzędzia oraz przedmioty życia codziennego. Przykładem kultury materialnej na Kujawach , podobnie jak w innych regionach, będzie tradycyjna architektura (domy, wiatraki, młyny, itp), którą można zobaczyć w skansenach oraz pozostałe, z reguły już podupadające, tradycyjne zagrody wiejskie. Do pozostałości kultury materialnej należy dodać oczywiście wszelkie narzędzia wykorzystywane w kujawskich domostwach, ale także ozdoby, czy stroje. Ponadto przykładem może być układ ulic czy specyficzny rodzaj ogrodów. Kultura materialna Kujaw jest związana z regionem Wielkopolski, dlatego też możemy znaleźć wiele podobieństw między pozostałościami z tych regionów. Na uwagę mogą zasługiwać niepowtarzalne skrzynie kujawskie, oryginalnie robione i zdobione.

Pozostałości kultury materialnej pozwalają nam dowiedzieć się w jaki sposób żyli Kujawiacy sto czy dwieście lat temu, jak wyglądało życie codzienne, jakie prace wykonywali, i w jaki sposób spędzali wolny czas. Najlepszymi miejscami gdzie możemy zobaczyć pokaźne i różne przykłady kultury materialnej są muzea etnograficzne - Muzeum Etnograficzne we Włocławku, skanseny - Skansen w Kłóbce czy prywatne kolekcje takie jak w Redczu Krukowym lub w Kowalu. Oczywiście niezmiennie polecamy poszukiwanie własnych, nieodkrytych jeszcze, pozostałości kultury materialnej Kujaw.

Pozostałości kulturowe
Pozostałości kulturowe
Pozostałości kulturowe
Pozostałości kulturowe

Poniżej link do wywiadu z Panią Elżbietą Kraszewską-Sikorską - "O kulturze materialnej Kujaw Wschodnich"

Taniec i muzyka

Najpopularniejszym tańcem kojarzonym z Kujawami jest oczywiście „kujawiak”. Swoje źródła ma zabawach weselnych prowadzonych na Kujawach, a w szczególności w swoistym tańcu „chodzonym”. Tańczony zawsze po linii koła, równo, niejako bez pośpiechu, z uwagą na innych tancerzy, aby stworzyć wrażenie, że wszyscy tańczący idealnie się kołyszą. W trakcie tańca, po komendzie kogoś z kapeli lub jednego z tańczących, następowała zmiana kierunku tańca, a także zmieniało się tempo oraz rytm. Tańcami podobnymi do kujawiaka są mazurek, oberek i wspomniany „chodzony”. Charakteryzują się one nieco innym tempem, mazurek z oberkiem szybszy, natomiast chodzony wolniejszy. Nieco powolny, nastrojowy charakter kujawiaka nawiązywać miał do spokojnego, równinnego ukształtowania Kujaw, i w tym tańcu znajdować swoje odbicie.

Tańcami, które można jeszcze spotkać na Kujawach jest również dyna oraz czopnik, czyli tańce o charakterze zabaw, skierowane i popularne wśród dzieci.

Pierwszy z nich to "dyna". W pierwszej części "dyny", tancerki ustawione trójkami, trzymając się pod ręce biegną do przodu, następnie cofają się. W drugiej części - na przemian, po dwie osoby obracają się w miejscu wokół wspólnej osi, podczas gdy trzeci tancerz czeka z boku na swoją kolej. Dyna była tańcem kierowanym dla dziewcząt.

"Czopnik" - to taniec, który występował wyłącznie na terenie wschodniej części Kujaw. Ta zabawa polega na obieganiu przez tancerzy trzech czapek ułożonych na podłodze w jednej linii, po dość skomplikowanym rysunku. Potrącenie czapki lub zderzenie się z innym partnerem pociąga za sobą konieczność zapłacenia datku i wyłączenia się z gry. Czopnik był tańcem skierowanym dla chłopców.

Taniec i muzyka
Taniec i muzyka

Osobom tańczącym najczęściej towarzyszyła kapela, której skład tworzyły: skrzypce, harmonia, klarnet, bęben, kontrabas. Instrumentarium takich kapel było różne, czasem bogate, czasem minimalne (np. tylko skrzypce). Osobami grającymi w kapelach byli najczęściej mieszkańcy wsi, bez muzycznego wykształcenia, którzy swoją wiedzę muzyczną pozyskiwali od innych, starszych mieszkańców, ucząc się kujawiaków “ze słuchu”. Tym samym tego samego kujawiaka, kapele z różnych wsi mogły grać zupełnie inaczej, co było zależne, zarówno od instrumentarium, jak i od umiejętności muzyków. Teksty pieśni spełniały rolą drugoplanową. Najczęściej były krótkie, jednozwrotkowe, w postaci przyśpiewek, najczęściej uzupełniane sylabami „na dana” lub „dana, dana”.

Obecnie, wszystkie te tańce i utwory kujawskie, są najczęściej prezentowane przez lokalne taneczne zespoły folklorystyczne, w towarzystwie kapeli. Działają one z reguły przy szkołach czy instytucjach kultury.

Taniec i muzyka
Taniec i muzyka

Poniżej link do wywiadu z Panem Maciejem Mielczarskim - "O tańcu kujawskim"

Gwara

Gwara kujawska podobnie jak inne gwary, zależała od geograficznego położenia Kujaw. Tym samym, na terenach graniczących z Wielkopolską znajdziemy wielkopolskie wpływy językowe, natomiast od strony wschodniej, graniczącej z Mazowszem, mazowieckie. Mimo tych naleciałości, gwara kujawska miała swój unikatowy charakter dzięki, któremu mogliśmy bezbłędnie poznać czy dana osoba jest z Kujaw Zachodnich czy ze Wschodnich.

Gwara kujawska spotykana jest już coraz rzadziej w swojej autentycznej formie. Gwarą posługują się nadal, głównie osoby w wieku starszym, mieszkające nadal na wsi. Jednakże do lokalnego języka potocznego weszło wiele słów z gwary kujawskiej. I tym sposobem nadal młodzi kujawiacy “chodzą na lofry” lub “idą na lofry” (włóczą się ze znajomymi po okolicy), na ulicach mamy burtniki (krawężniki), a w kuchni używamy łyżek wazowych (chochelek), zwanych “wazówkami”. Przykładów takich zwrotów i słów możemy spotkać jeszcze wiele, jednakże gwara w swej autentycznej postaci, ze swoimi wszystkimi niuansami, spotykana jest już niezwykle rzadko.

Poniżej link do wywiadu z Panią Elżbietą Chybcińską - "O gwarze kujawskiej"

Kuchnia

Kuchnia kujawska zawsze należała do grona kuchni bogatych i zróżnicowanych. Wynikało to z korzystnego położenia geograficznego. Dobre, urodzajne gleby, bliskość rzek i jezior oraz lasów, stworzyły korzystne warunki do życia dla kujawiaków.

Do najpopularniejszych potraw należał żurek kujawski (zw. żurkiem postnym, podawanym bez mięsa), który był zupą podawaną na śniadanie. Wspominał o tym Oskar Kolberg pisząc w drugiej połowie XIX w.
„Na śniadanie żur z kartoflami lub chlebem. […] Niekiedy zaś: Polewka z serwatką i kaszą. Obiad złożony zwykle z dwóch potraw. Są niemi pospolicie wybrane z następujących, jak: kapusta kwaszona z utartym grochem; kluski rżane (żytnie podługowate) ze słoniną lub nabiałem; kartofle (pantówki) ze siadłym mlekiem; mięso (we święta a często i w dnie powszednie); różne jarzyny, jak: brukiew, marchew, buraki itp.[…] Na podwieczorek jadają chleb z gzikiem (twarogiem ze szczypiorkiem) albo jajecznicą lub chleb z masłem albo z serem. Na kolację idzie bania (owoc) rozgotowana, zalana mlekiem i zasypana zacierkami z żytniej mąki, tudzież kartofle”.

Równie znaną zupą, która jest popularna do dzisiaj jest czernina. Zupa ta, oparta na dodatku krwi, swoją nazwę zawdzięcza ciemnej barwie. Istnieje jednak odmiana czerniny, o jasnym kolorze, zwana białą, lecz jest ona jednak podawana wyjątkowo rzadko.

Kuchnia kujawska
Kuchnia kujawska
Kuchnia kujawska

Podstawą wielu potraw kujawskich była mąka i kasza, głównie jęczmienna i jaglana. Chleb wypiekany był na bazie mąki żytniej razowej. Nie brakowało dań z warzyw i owoców, uprawianych w przydomowych ogródkach. Oczywiście wykorzystywano też produkty mleczne, tym samym nadal popularne są zsiadłe mleka, serwatki. Kiedyś dania mięsne były zarezerwowane na specjalne święta (np. Wielkanoc). Obecnie, wraz z rozwojem hodowli przemysłowej, ilość dań mięsnych znacznie wzrosła, wypierając inne, bezmięsne dania. Jednakże nadal dużą popularnością w domowym gospodarstwie cieszy się posiadanie kur, gęsi czy kaczek, na tzw. własny użytek. Dobrodziejstwem takiej małej hodowli jest obfitość jaj oraz drobiowego mięsa, wykorzystywanego choćby do przygotowania rosołu. Nie brakowało też dań deserowych w postaci ciast drożdżowych czy “kruchych”ciastek. Równie często wykorzystywano w deserach owoce oraz miód.

Dzisiejsza dostępność wszelkich produktów sprawiła, że dania na kujawskich stołach wyglądają już podobnie jak w innych rejonach Polski, jednakże zupy takie jak czernina i żurek, są niezmiennie daniami popularnymi do dziś. Powyższe zupy mają nawet swoje święta, gdzie są promowane jako tradycyjne dania lokalne. Tym samym np. w Brześciu Kujawskim odbywa się “Święto Żuru Kujawskiego”, a w sąsiednim Lubrańcu mamy “Festiwal Kuchni Kujawskiej”, gdzie główny konkurs dotyczy najlepszego przygotowania tradycyjnej czerniny.

Poniżej link do wywiadu z Panią Marylą Kotas - "O kuchni kujawskiej"

Strój

Strój kujawski z użycia wyszedł ok. sto lat temu. Obecnie można go zobaczyć w muzeach, skansenach i podczas występów zespołów folklorystycznych. Zarówno strój damski jak i męski odróżniał się od innych strojów ludowych. Dominującymi kolorami był niebieski, granatowy, czerwony, biały, a także zielony. Strój dopasowany do pory roku był w lecie stosownie lekki, prosty, natomiast w zimie cięższy, wielowarstwowy, ale odpowiednio cieplejszy.

Kobiety zwykle nosiły długie, białe koszule, wpuszczone w spódnice, bez zdobień. Następnie na koszulę był założony gorset wiązany tasiemkami. Gorsety nosiły panny, natomiast starsze, zamężne kobiety nosiły nieco podobne do gorsetu sznurówki. Ponadto, starsze panie, często nosiły kabat, czyli ciepły kaftan podszyty wełnianą tkaniną. Dość mocno dopasowany do talii, zapinany był na haftki, przy czym guziki stanowiły element ozdobny. Spódnice, zależnie od pory roku były noszone na sobie dwie, trzy, a zimą i więcej. Spódnice takie pełniły funkcje halek oraz ociepliny. W dolnej części były zdobione tasiemkami i haftami. W odświętnej wersji były dodawane na spódnice, fartuszki zwane zapaskami, najczęściej w niebieskim lub czerwonym kolorze. Zapaski były ozdobione białym haftem kujawskim, który stanowi niepowtarzalny, kwiatowy motyw. Głowę przykrywała biała kopka (mężatki, starsze panie) lub szklarka (u panien). Były to delikatne, najczęściej tiulowe czepki, zdobione haftem lub kwiatami. Na nogach skórzane, czarne trzewiki, niezbyt długie, wiązane sznurówką. Bardzo ważnym elementem stroju kobiecego były korale, które panny najczęściej dostawały w posagu. Korale były głównie koloru czerwonego i były noszone zależnie od długości. Czasem obwiązane na raz, a jeśli były odpowiednio długie, obwiązywano je kilkakrotnie, z największymi koralami wyeksponowanymi po środku. Elementem ozdobnym była również kryza czyli dodatkowy, haftowany kołnierz zakładany i noszony na wierzchu.

Strój kujawski
Strój kujawski

Mężczyźni nosili białe koszule z kołnierzykiem wiązany chusteczką lub tasiemką (najczęściej czerwoną). Na koszulę zakładano jakę. Jaka to krótki, luźny kaftan z długim rękawem (najczęściej w kolorze czerwonym). Natomiast na jakę zakładano katankę, która była długą kamizelką bez rękawów. Katanka, w kolorze granatowym, wykończona sznureczkiem, który tworzył ozdobne pętelki, Ponadto zdobiona guzikami, a zapinana na haftki. Mężczyznę oplatał pas kujawski. Długi, czerwony lub granatowy, pozwalał mężczyźnie na owinięcie się nim kilkakrotnie, by z przodu, zawiązać go dekoracyjnym węzłem. Na wszystko zakładano kiereję czyli długą sukmanę, podobną do płaszcza. Najczęściej w kolorze ciemnym lub granatowym, dodawała noszącemu mężczyźnie powagi i dostojeństwa. Kiereji nie spotykano w innych regionach Polski. Głowę starszych mężczyzn zdobił kapelusz lub cylinder (wśród zamożnych), natomiast młodzi kujawiacy nosili zwykle rogatywki obszyte barankiem. Rogatywkę czasem zdobiło pawie lub bażancie pióro. Spodnie z reguły miały prosty krój, były szyte z białego lub granatowego sukna. Kujawskie, skórzane buty nazywane były często iskrzokami. Nazwa wywodzi się z faktu, że były podbite podkówkami, które w tańcu uderzane o siebie potrafiły wywołać iskrę. Były noszone przez zamożniejszych mężczyzn.

Oczywiście należy pamiętać, że pełen strój kujawski był zależny od statusu majątkowego. Dlatego też, w ówczesnym obrazie wsi kujawskiej, tak bardzo popularne było spotkać osoby uboższe, bez butów, bez zdobnych kamizelek i dodatków, czy bez spodni, a w długich koszulach. Strój oczywiście ewoluował, aż został wyparty przez produkcję maszynową. Dlatego też tradycyjny strój ludowy kujawski możemy spotkać już tylko w specjalnych miejscach (muzea, skanseny) oraz podczas świąt czy koncertów zespołów folklorystycznych.

Poniżej link do wywiadu z Panią Marzeną Kamińską - "O stroju kujawskim".

Folkloryzmy

“Folkloryzm – wybieranie elementów pochodzących z folkloru ludowego i cytowanie ich w oderwanym od pierwotnych znaczeń kontekście. (...) Inaczej, folkloryzm to styl kultury popularnej i masowej, opierający się na twórczej adaptacji, przekazywaniu i naśladownictwie elementów folkloru przez osoby niezwiązane z daną tradycją kulturową; powstanie folkloryzmu wiąże się z pojawieniem się (1. poł. XIX w.) ideologii ludowości, uznającej folklor za istotną wartość estetyczną i ważny element kształtowania postaw nacjonalistycznych; obecność fokloryzmu wiąże się głównie z modą „na ludowość” w kulturze popularnej, m.in. w muzyce (np. komercyjne sukcesy Gorana Bregovicia, Kayah, zespołu Brathanki, Dontatana), architekturze, plastyce, rzemiośle artystycznym, dekoratorstwie wnętrz; folkloryzm przybiera także oficjalne, zinstytucjonalizowane formy, często inspirowane lub wspierane przez państwo.” Źródło: WIKIPEDIA

Tym samym, w dziale tym znajdują się utwory przygotowane przez młodzież i będące ich współczesną wariacją muzyczną z wykorzystaniem tradycyjnych utworów kujawskich. Zadaniem tych utworów jest popularyzacja tradycyjnej kultury Kujaw wśród młodzieży, a osobom starszym przybliżenie nowoczesnych trendów, nieustannie zmieniającej się muzyki elektronicznej.

Poniżej link do utworu muzycznego.

×
1 /
2 /
3 /
4 /
5 /
6 /
7 /
8 /
9 /
10 /
11 /
12 /
13 /
14 /
15 /
16 /
17 /
18 /
19 /
20 /
21 /
22 /
23 /
24 /
25 /
26 /